Het Afscheid
Het in memoriam dat tijdens de dankdienst voor haar leven werd voorgelezen – en dat ook op deze pagina te lezen is – heb ik zelf geschreven. Het is mijn manier om woorden te geven aan alles wat Henny voor mij heeft betekend en om mijn diepe dankbaarheid te uiten voor het leven dat we samen mochten delen.
Toen de kist werd binnengebracht, klonk onderstaand lied Jealous of the Angels in de uitvoering van van Nathan Carter. Terwijl het lied speelde, werden foto’s van Henny getoond: beelden uit haar leven, momenten vol liefde, samenzijn en afscheid. Het was alsof ze nog even bij ons was, aanwezig in elk beeld en elke herinnering.
Voorwoord In Memoriam
In ons gezin heeft iedereen zijn eigen kleur koffiemok. Henny zag er altijd scherp op toe dat de juiste mok bij de juiste persoon kwam.
Zelf had ze het liefst een turquoise mok gehad — haar lievelingskleur. Die kleur zag je terug in haar sieraden, vaak gekocht tijdens onze reizen in Amerika.
Turquoise hadden ze niet bij de Hema, dus werd het mintgroen. Toen ik haar mok een tijd geleden in de vaatwasser zette, zag ik een barst aan de binnenkant.
De mok was gebarsten ………….maar niet gebroken
Die mok werd voor mij een symbool voor hoe Henny in het leven stond: ze overwon tegenslagen en ging tot het allerlaatst vol kracht en liefde om met haar ziekte.
De laatste week voor haar overlijden was erg moeilijk en gingen we samen door slapeloze nachten. Henny had veel last van onrustige benen en jeuk over haar lichaam. Ze krabde haar huid open tot bloedens toe. Ze kreeg een paar keer in de nacht slaapmedicatie via een infuus dat werd toegediend door onze schoondochter Marieke, die naast ons woont. Na zo’n injectie lag ik dan naast haar en probeerde ik haar rustig te krijgen door zachtjes over haar hoofd te masseren en door haar haar te kroelen. Net wanneer ik dacht dat ze sliep mompelde ze: “Ie mut mie niet te vulle ophemelen, want ik was ok wel eens een hellig wief.”
Uiteraard respecteer ik Henny’s wens, maar ik heb deze uitspraak zorgvuldig voor in het In Memoriam opgenomen, zodat ik haar nu met een gerust hart kan gaan ophemelen.
In memoriam
Jan Entjes
Henny groeide op op de boerderij. Ze moest al vroeg meehelpen. Daar werd de basis gelegd voor eenvoud, nuchterheid en hard werken — waarden die haar hele leven bij haar bleven.
We leerden elkaar kennen toen we zestien waren, in ’t Schoap in Hellendoorn. Omdat ik ook gereformeerd was, durfde Henny het aan om mij mee te nemen naar haar ouders.
Ik had een model Easyrider brommer chopper, en haar vader vertelde aan iedereen die het wilde horen dat hij eerst de voorvork van mijn brommer had zien aankomen en dat ik 10 minuten later pas arriveerde.
Toen Henny met haar Puch Maxi bij mijn ouders aankwam, werd ze gelijk doorgestuurd naar mijn slaapkamer: “Ga maar naar boven, Jan zit op zijn slaapkamer op zijn gitaar te spelen.”
Ik vind het jammer dat ik Henny’s verbaasde gezicht toen niet heb kunnen zien.
Op 8 april 1983 gaven we elkaar het ja-woord. Vanaf dat moment deelden we lief en leed. Henny was mijn vrouw, mijn maatje, mijn klankbord, mijn steun. Ze was recht door zee en soms eigenwijs — net als ik. En zoals in elke relatie ontstaan er ook barsten. Maar wij leerden: barsten kun je lijmen. Het kwam altijd weer goed.
Gebarsten ………….maar niet gebroken.
Vanaf haar zeventiende werkte Henny bij de CAV in Den Ham. In 2025 was ze daar 47 jaar in dienst — de langst werkende vrouwelijke medewerker ooit. Als we door het buitengebied reden, wist ze precies welke boer klant was van de coöperatie. Dan vroegen wij voor de grap: “Klantnummer? Telefoonnummer?” En dat wist ze feilloos te benoemen.
In haar begintijd bij de CAV bracht Henny eens een verlegen collega en een stagiaire bij elkaar. Vlak voordat Henny stopte, omdat het door haar ziekte niet meer ging, kwam hij haar bedanken — dankzij Henny had hij een prachtig gezin. Een emotioneel moment dat haar diep raakte.
Wie aan de CAV kwam, kwam aan Henny. In een moeilijke periode binnen het bedrijf kwam ze op voor collega’s en boeren. Dat kostte haar veel, maar ze hield vol – gedreven door rechtvaardigheid en trouw. Uiteindelijk kreeg ze van de rechter gelijk, maar ze hield er wel littekens aan over.
Gebarsten ………….maar niet gebroken.
De mensen die het conflict veroorzaakten, vertrokken; Henny bleef en koos voor het coöperatieve belang. Toen zij vertelde dat ze ongeneeslijk ziek was, kreeg ze een warme knuffel van de huidige directeur en mede dankzij hem werden oude littekens geheeld.
Haar laatste jaren bij de CAV ervoer ze als een warm bad, dankzij haar collega’s. Zelfs tijdens de chemo’s bleef ze werken — niet omdat het moest, maar voor de afleiding en uit liefde voor haar werk en haar collega’s.
Ik brak toen ik hoorde dat haar collega’s na Henny’s overlijden een herdenkingsplek in de winkel hadden ingericht, waar klanten en collega’s iets over haar konden opschrijven. Het laat zien dat de liefde van twee kanten kwam en zegt alles over de liefdevolle band die Henny met haar collega’s had.
Henny zorgde ervoor dat we niet alleen maar werkten, maar ook tijd namen om te leven. We maakten samen vele reizen door Amerika en Canada. Tijdens die roadtrips stond altijd een countryzender aan. Ze hield van countryballads — kleine verhalen over het leven, over liefde, verlies en hoop. Mooie liedjes schreef ze op in haar notitieboekje en ze kregen een plek op onze gezamenlijke playlist.
Toen Henny ziek werd, zei ze: “Regel jij de muziek maar voor de afscheidsdienst — jij weet wel wat ik mooi vind.”
Toen ik voor het eerst het nummer When I’m Gone hoorde van het Amerikaanse countryduo Joey & Rory, werd ik diep geraakt door het verhaal achter het nummer. Het duo was met elkaar getrouwd en zangeres Joey nam de video op omdat ze wist dat ze zou komen te overlijden aan kanker.
Dit nummer gaat niet over afscheid in sombere zin, maar over liefde die blijft — ook wanneer iemand er niet meer is. Over dankbaarheid voor het samen geleefde leven, en over de geruststelling dat degene die achterblijft verder mag leven, mét de herinneringen.
Joey zingt dit lied als een boodschap aan haar geliefde. De boodschap is niet: wees verdrietig als ik er niet meer ben, maar vooral: herinner je wie ik was, wat we deelden, en hoe de liefde doorgaat.
Dit nummer klinkt vandaag niet als afscheid, maar als een laatste liefdevolle omhelzing.
In het lied klinken dezelfde woorden die Henny ook tegen mij uitsprak:
“Het komt wel goed met jou.”
In Amerika deden we inspiratie op voor de bouw van Melody Ranch – het bedrijf dat Henny en ik samen vanaf de grond hebben opgebouwd. Wat begon als een droom, groeide uit tot ons levenswerk. Henny was erg dankbaar dat Jeffrey en Marieke het bedrijf voortzetten.
Naast Amerika werd ook Oostenrijk een geliefd vakantieland. Henny was gek op de wintersport. Jeffrey en Darryl leerden al vroeg skiën, en later gingen ook Marieke en Kim mee.
Henny wilde ook graag in de zomer naar Oostenrijk. Als er ’s winters geen sneeuw in het dal lag, maakte ik vaak de grap: “Nou, zo ziet het er dus ’s zomers uit.” Daar ging Henny echter niet mee akkoord. Door corona ontdekten we Oostenrijk ook in de zomer, en Henny kreeg gelijk: het beviel zo goed dat we daarna ook in de zomer nog vaak terugkeerden.
In 2025, tijdens de chemo, wilde Henny nog één keer met het hele gezin op wintersport. Ze ging als een speer van de berg, sjouwde zelf haar ski’s naar de lift en genoot voluit.
Op de laatste dag nam ze met tranen in haar ogen afscheid van Oostenrijk. En hoopvol werd direct de wintersport voor 2026 geboekt.
Gebarsten ………….maar niet gebroken.
We gaan nu luisteren naar het nummer “Einmal sehen wir uns wieder” van Andreas Gabalier.
De tekst gaat over afscheid, verlies en hoop op weerzien. Het lied beschrijft het verdriet dat je voelt wanneer je afscheid moet nemen van iemand die je dierbaar is. Tegelijk zit er een troostende gedachte in: het geloof of de hoop dat je elkaar ooit weer zult ontmoeten, op een andere plek of in een ander bestaan. Het nummer benadrukt dat afscheid nemen pijn doet, maar dat de band tussen mensen niet volledig verdwijnt — Henny leeft voort in herinneringen en in de hoop op een toekomstig weerzien.
Henny was nuchter en recht voor de raap. Toen de laatste scan aangaf dat de tumor resistent was geworden tegen de chemo zij ze tegen mij op de terugweg van het ziekenhuis: “einde oefening”. Geen verzachting maar berusting precies zoals Henny was.
In 2013 kwam Anne-Beth in ons leven. Door een moeilijke thuissituatie zocht zij een plek om te overnachten. Van augustus tot december verbleef Anne-Beth samen met haar zus in onze blokhut. In die periode was zij depressief en vond zij in Henny een surrogaatmoeder.
Henny hielp haar structuur te vinden en gaf haar een vaste plek bij ons aan de eettafel. Elke avond stuurde ze Anne-Beth via WhatsApp een berichtje om haar welterusten te wensen, en elke ochtend volgde opnieuw een berichtje 12 jaar en 5 maanden, elke dag.
Toen bekend werd dat Henny ongeneeslijk ziek was, wilde Anne-Beth haar liefde voor Henny bekrachtigen met een tattoo. In het ontwerp werden hun beide sterrenbeelden verwerkt, samen met een hartje in turquoise — Henny’s lievelingskleur — en een oneindigheidssymbool. Jeffrey hielp haar met het ontwerp, en Henny koos zelf de plek uit. Henny had overigens niets met tattoos; zo’n tattoo mocht volgens haar niet te veel opvallen. Het gevolg is dat Anne-Beth nu rondloopt met een tattoo die maar weinigen hebben gezien. Toch zit de tattoo dicht bij haar hart, precies op de juiste plek.
Toen Anne-Beth een relatie kreeg met Simone, bleef ze nog steeds een paar dagen per week bij ons eten. En toen duidelijk werd dat Henny ongeneeslijk ziek was, besloten Anne-Beth en Simone hun huwelijk eerder te plannen, zodat Henny erbij kon zijn als getuige. Het huwelijk vond plaats op Melody Ranch, een plek die zoveel voor hen betekende.
Omdat Anne-Beth in de zorg werkte, wilde Henny in haar laatste weken graag door haar verzorgd worden. Zo ontstond een vriendschap voor het leven — tot aan de dood.
Boven alles was Henny moeder — en later oma. Ze genoot intens van Jeffrey en Darryl, van Marieke en Kim, en van Nori en Lenn. Familie was voor haar het fundament. Ze had dan ook een hart dat altijd openstond voor een ander; ze gaf zonder te vragen en hielp zonder woorden.
Henny was gelovig en was niet bang voor de dood. Zelfs op haar sterfbed was ze nog met ons begaan. Ze wenste ons veel sterkte voor de tijd die zou komen.
“Het zal voor jullie ook een moeilijke tijd worden,” zei ze.
Gebarsten ………….maar niet gebroken.
Lieve Henny alles ademt jou,
Ons huis en ons bedrijf…..heb ik gebouwd met jou.
De bomen op ons terrein…..die plantte ik met jou.
Onze kinderen hebben iets van mij…..maar ik hoop iets meer van jou.
Reizen en herinneringen maakte ik….. samen met jou.
Geen doorsnee schoonmoeder, maar een vriendin…..dat zegt alles over jou.
Je zal je kleinkinderen niet meer zien…..maar wij vertellen hen over jou.
Als het stormde in ons leven was jij er voor mij…..en was ik er voor jou.
En als ik alles nog eens over mocht doen….. dan opnieuw met jou.
Dat ik de dag na haar overlijden, door mijn verdriet dankzij Henny, met een gesprongen ader en een blauw oog achterbleef, neem ik haar niet kwalijk. En Henny kennende zou ze hebben gezegd: “Eigen schuld……dan hai moar niet zo hard mutt’n vriem’n.”
Het doet mij pijn dat Nori en Lenn niet bewust hebben mogen ervaren wat voor bijzondere oma je was. Maar als het mij gegeven is, zal ik onze kleinkinderen vertellen over de mooie levensreis die ik met hun lieve oma mocht maken — over wie je was en wat jij ons naliet. Jouw lijden is gelukkig nu voorbij. Darryl wist precies de juiste woorden te vinden. “Het is niet goed, maar het is goed zo.”
Het laatste muzieknummer waar we nu naar gaan luisteren, heeft een bijzonder plekje in ons hart. Het is van de Amerikaanse band Venice, die we als gezin meerdere keren live hebben gezien. Thuis heb ik dit nummer vaak voor Henny gezongen en gespeeld.
Lieve Henny,
Wat jij mij hebt gegeven, leeft voort in onze kinderen en kleinkinderen.
Zoals een stamboom: elke tak groeit vanuit dezelfde wortels,
elke nieuwe generatie wordt gedragen door degenen die ons voorgingen.
Jouw liefde, humor en kracht stromen als een levensader door ons leven.
Dankjewel voor wie je was.
We zullen je enorm missen, maar altijd met een glimlach aan je terugdenken.
